+ چرا ايمان نيست

دشتها آلوده ست

در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد

در هواي عفن آواز پرستو به چه کارت آيد ؟

فکر نان بايد کرد

و هوايي که در آن

نفسي تازه کنيم

گل گندم خوب است

گل خوبي زيباست

اي دريغا که همه مزرعه دلها را

علف کين پوشانده ست

هيچکس فکر نکرد

که در آبادي ويران شده ديگر نان نيست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

که چرا سيمان نيست

و کسي فکر نکرد

که چرا ايمان نيست

و زماني شده است

که به غير از انسان

هيچ چيز ارزان نيست .

+ تو ميداني که دلتنگم خدايا!

بود سوزي در آهنگم خدايا!

تو ميداني که دلتنگم خدايا!

دگر تاب پريشاني ندارم

نه از آهن،نه ازسنگم خدايا!

*****

+ من، دگر آن نيستم، به خويش مخوانم

بر نگه سرد من به گرمي خورشيد

مي نگرد هر زمان دو چشم سياهت

تشنه ي اين چشمه ام، چه سود، خدا را

شبنم جان مرا نه تاب نگاهت

جز گل خشکيده اي و برق نگاهي

از تو در اين گوشه يادگار ندارم

زان شب غمگين که از کنار تو رفتم

يک نفس از دست غم قرار ندارم

اي گل زيبا، بهاي هستي من بود

گر گل خشکيده اي ز کوي تو بردم

گوشه ي تنها، چه اشک ها که فشاندم

وان گل خشکيده را به سينه فشردم

آن گل خشکيده، شرح حال دلم بود

از دل پر درد خويش با تو چه گويم؟

جز به تو، از سوز عشق با که بنالم

جز ز تو، درمان درد، از که بجويم؟

من، دگر آن نيستم، به خويش مخوانم

من گل خشکيده ام، به هيچ نيرزم

عشق فريبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهيبم زند که عشق نورزم